dinamopress

ITALIA

Oggi arriva dinamo print

di DINAMOpress
Tra poco il numero zero di Dinamo Print sarà scaricabile gratuitamente dal nostro sito. Per noi è una sfida importante. Abbiamo ragionato per mesi su cosa ...
ITALIA

Δεύτερο γράμμα από το μάτι του κύκλωνα Covid-19

di DINAMOpress
ΖΩΗ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ Περίπου δύο εβδομάδες μετά το διάταγμα που μετέτρεψε την Ιταλία σε μία μεγάλη κόκκινη ζώνη, η απομόνωση αυξάνεται. Οι λόγοι και οι ευκαιρίες εξόδου είναι όλο και λιγότερο. Οι περισσότερες εξωτερικές δραστηριότητες έχουν κλείσει. Τα σούπερ μάρκετ έχουν μικρότερες βάρδιες. Τα πάρκα έχουν κλείσει. Ο αστυνομικός έλεγχος αυξάνεται παντού. Σύμφωνα με επίσημους αριθμούς, από την 11η έως την 20η Μαρτίου η αστυνομία σταμάτησε 1.650.644 άτομα. Έχουν παραπεμφθεί 70.973 άτομα και διατρέχουν κίνδυνο φυλάκισης 3 μηνών και πρόστιμο 203 ευρώ για μη τήρηση των κυβερνητικών εντολών. Η υπουργός Εσωτερικών Luciana Lamorgese δήλωσε την Τετάρτη ότι «όλοι πρέπει να γίνουν ελεγκτές του εαυτού τους». Στην πραγματικότητα φαίνεται ότι πολλοί έχουν ήδη προχωρήσει περαιτέρω: υπάρχουν εκείνοι που περνούν την καραντίνα τους φωνάζοντας στους ανθρώπους που κάνουν jogging στους δρόμους· εκείνοι που τραβούν φωτογραφίες τα ζευγάρια που κρατιούνται από το στο χέρι· εκείνοι που καλούν τους μπάτσους όταν βλέπουν μια μικρή ομάδα ανθρώπων να κουβεντιάζει στο πεζοδρόμιο· ή που περνούν το χρόνο τους σχολιάζοντας το Facebook "χρειαζόμαστε τον στρατό, χρειαζόμαστε τον στρατό". Την Τρίτη, μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε στην περιοχή της Λομβαρδίας, το επίκεντρο της πανδημίας στη χώρα,  χρησιμοποίησε τα δεδομένα των κινητών τηλεφώνων και διαπίστωσε ότι το 40% των ανθρώπων εξακολουθούν να κινούνται. Αλλά κανείς δεν είναι σε θέση να πει εάν εξακολουθούν να πηγαίνουν στη δουλειά, και στην περίπτωση αυτή, εάν η δουλειά τους είναι απαραίτητη ή όχι, ή αν απλώς πηγαίνουν μία βόλτα. Πολλά αφεντικά δεν θέλουν να σταματήσουν τα εργοστάσια και τις εταιρείες τους. Την Τετάρτη ο πρόεδρος της περιοχής Attilio Fontana ( από την Lega) μίλησε με Κινέζους γιατρούς που έχουν εδώ για να βοηθήσουν. Οι γιατροί είπαν ότι ήταν έκπληκτοι που είδαν τόσους πολλούς ανθρώπους ακόμα στους δρόμους. Ο Fontana, ο οποίος πριν από λίγες εβδομάδες είχε αποκαλέσει τους κινέζους "ως ανθρώπους που τρώνε ποντίκια"σ.1, υποστήριξε ότι αυτή ήταν η απόδειξη ότι χρειαζόμαστε αυστηρότερα μέτρα για να αποτρέψουμε τους ανθρώπους να βγουν έξω. Και αυτά εν συνεχεία ήρθαν. Σε ορισμένες περιοχές, όπως η Λομβαρδία, περιόρισαν ακόμα περισσότερο τις δυνατότητες εξόδου των ανθρώπων. Πάνω απ 'όλα, χθες το βράδυ στις 11 μ.μ. ο πρωθυπουργός Αντόνιο Κόντε μίλησε στη χώρα και ανακοίνωσε το κλείδωμα όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων που δεν θεωρούνται στρατηγικές. Αυτό συνέβη μετά από μια μακρά συνάντηση με την Confindustria (Γενική Συνομοσπονδία Ιταλικής Βιομηχανίας) και τις κυριότερες συνδικαλιστικές οργανώσεις. Η πρώτη, μέχρι χθες, ήταν κατά του κλεισίματος των εργοστασίων και των εγκαταστάσεων παραγωγής, όταν ανακοίνωσε ότι συναινεί να ακολουθήσει τις ενδείξεις των επιστημονικών αρχών. Οι τελευταίοι αναγκάστηκαν να ζητήσουν αυτό το μέτρο λόγω των αγώνων και των απεργιών των εργαζομένων. Ακόμα δεν είναι σαφές τι ακριβώς θα κλείσει. Ωστόσο, η καραντίνα είναι μια πλήρης παραμόρφωση της ατομικής και συλλογικής συμπεριφοράς. Οι κύκλοι ύπνου-αφύπνισης αλλάζουν, το πόσες φορές τρώς και πηγαινεις στη τουαλέτα αλλάζουν, αυξάνεται ο εθισμός στα κοινωνικά δίκτυα και το Διαδίκτυο. Το πρώτο Σαββατοκύριακο απομόνωσης μουσικοί και djs άρχισαν να διοργανώνουν συναυλίες και πάρτι στο Facebook, το Instagram και σε άλλους εικονικούς χώρους. Μέχρι να τους ανακαλύψει ο αλγόριθμος πνευματικών δικαιωμάτων, εξαπλώναν μουσική στα απομονωμένα σπίτια. Ιταλικές σημαίες εμφανίζονται από κάποια μπαλκόνια και πολλά χαρτόνια ζωγραφισμένα από παιδιά γράφουν "όλα θα πάνε καλά". Ένα ορατό ουράνιο τόξο πάνω από τα γράμματα. Πολύ σύντομα ξεκίνησαν τα flashmobs από το παράθυρο. Κατά τη διάρκεια του πρώτου, ο εθνικός ύμνος έπαιξε από τα παράθυρα. Πολλοί έλαβαν μέρος, πολλοί άλλοι έβαλαν πολύ διαφορετικά τραγούδια: από τη λαϊκή μουσική μέχρι τα αντιφασιστικά τραγούδια. Τώρα σε πολλά μέρη στις 6 μ.μ. οι άνθρωποι παίζουν μουσική στο μπαλκόνι τους και πολλοί γέρνουν έξω από τα παράθυρά τους. Είναι τότε που συναντάμε τους γείτονές μας, ανθρώπους που πάντα ζούσαν πολύ κοντά, αλλά σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαμε μιλήσει προηγουμένως. Καθώς τα πράγματα γίνονται πιο σκληρά στον κάτω όροφο, στους δημόσιους χώρους, οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να πηγαίνουν στην οροφή για να παίζουν σπορ ή να περάσουν λίγο χρόνο σε εξωτερικούς χώρους. Όταν έφτασε η ώρα για ένα απεριτίφ, μπορούμε να δούμε  τις στέγες της γειτονιάς γεμάτες ανθρώπινα σχήματα, να πίνουν κάτι. Ο καθένας σέβεται τον κανόνα ενός μέτρου απόστασης. Στους δρόμους δεν υπάρχουν πλέον αγκαλιές ή χειραψίες. Το 90% των ανθρώπων χρησιμοποιεί χειρουργική μάσκα και πλαστικά γάντια. Οι μεγάλες ουρές αποτελούν τον κανόνα μπροστά σε κάθε σούπερ μάρκετ ή αρτοποιείο σε μεγάλες και μικρές πόλεις. Στο πεζοδρόμιο, όταν κάποιος βλέπει έναν άλλο άνθρωπο να έρχεται πιο κοντά στην ίδια πλευρά του δρόμου, η πρώτη σκέψη είναι να τον αποφύγει και να στρίψει αριστερά ή δεξιά. Φυσικά, αυτό είναι μόνο ένα κομμάτι της κατάστασης. Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο η ανασφάλεια ζει και προσπαθεί να επιβιώσει, και ψυχολογικά, στην επιδημία και την απομόνωση που έχει φέρει. Αλλά υπάρχει πάντα μια πρώτη γραμμή. Είναι γεμάτη από αναβάτες που είναι φορτωμένοι με δουλειά, που μεταφέρουν τρόφιμα και υλικά από τη μία πλευρά των πόλεων στην άλλη. Από υπαλλήλους των σούπερ μάρκετ και των φαρμακείων που συχνά εργάζονται χωρίς τις απαραίτητες προστασίες. Ή από τους άλλους που εργάζονται και παλεύουν στα εργοστάσια ή στην εφοδιαστική. Πάνω απ 'όλα, υπάρχουν εκείνοι στην τάφρο, που μάχονται τον ιό, οι εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη. Αγωνίζονται και πεθαίνουν όπως κανένας άλλος. Το 9% των ασθενών με Covid-19 είναι νοσηλευτές και γιατροί. Στην Κίνα το ποσοστό ήταν το ένα τρίτο. Η χειρότερη κατάσταση είναι στην επαρχία Μπέργκαμο. Σε πολλά μέρη δεν υπάρχει πλέον χώρος στα νεκροτομεία, οι καμπάνες των εκκλησιών σταμάτησαν να κουδουνίζουν επειδή κουδουνίζουν χωρίς διακοπή και οι κλίβανοι δεν είναι σε θέση να χειριστούν όλα τα σώματα που έρχονται αν και εργάζονται όλο το εικοσιτετράωρο. Την Τετάρτη το βράδυ ο στρατός έπρεπε να μεταφέρει φέρετρα σε μια άλλη επαρχία για να επιταχύνει τις αποτεφρώσεις. Ο στρατός παίρνει φέρετρα έξω από την πόλη του Μπέργκαμο ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΜΕΤΡΑ Σχεδόν αμέσως τα κοινωνικά κέντρα, οι αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι και τα κινηματικά δίκτυα άρχισαν να οργανώνουν την αλληλεγγύη από κάτω. Σε διάφορες πόλεις βοηθούν τους αδύναμους και τους ηλικιωμένους να έχουν πρόσβαση σε τρόφιμα, φάρμακα και βασικά προϊόντα χωρίς να βγουν έξω. Έχουν οργανώσει αυτοδιαχειριζόμενες και δωρεάν διανομές για άτομα που έχουν ανάγκη. Σε ορισμένα μέρη μαγειρεύουν και δίνουν τρόφιμα σε άστεγους και πολύ φτωχούς που ζουν στους δρόμους. Φυσικά, οι φιλανθρωπικές οργανώσεις κάνουν το ίδιο και περισσότερο. Οι εργαζόμενοι των ΜΚΟ άρχισαν να βοηθούν το σύστημα υγείας να συνεχίσει να βοηθά τους περιθωριοποιημένους ανθρώπους σε ανεπίσημους οικισμούς, κυρίως στο νότο της Ιταλίας ή στις μεγαλύτερες πόλεις, αλλά και να στέλνουν τους γιατρούς τους στα δημόσια νοσοκομεία. Οι γιατροί χωρίς σύνορα (Msf) το έχουν κάνει στις επαρχίες Lodi, το κέντρο της επιδημίας. Εάν η κατάσταση δεν ήταν τόσο δραματική, θα μπορούσε να ακούγεται ειρωνικό. Η Msf είναι μια μη κυβερνητική οργάνωση που δραστηριοποιείται σε πολλές περιοχές, μία από τις οποίες είναι η κεντρική Μεσόγειος, όπου, μαζί με το SΟS Mediterranée, έχουν πραγματοποιήσει πολλές αποστολές στα ανοικτά των ακτών της Λιβύης τα τελευταία χρόνια, στο Ocean ...
EDITORIALE

Στους φίλους μας σε όλο τον κόσμο από το μάτι του κυκλώνα Covid 19

di DINAMOpress
Πριν από έντεκα ημέρες τα σχολεία και τα πανεπιστήμια έκλεισαν. Πριν από οκτώ ημέρες η περιοχή της Λομβαρδίας έγινε μια μεγάλη κόκκινη ζώνη. Πριν από επτά ημέρες πυρπολήθηκαν 30 φυλακές. Πριν από έξι ημέρες ακυρώσαμε τις διαδηλώσεις που είχαμε προγραμματίσει για την φεμινιστική απεργία της 8ης Μάρτη. Εκείνη τη νύχτα όλη η Ιταλία κηρύχθηκε κόκκινη ζώνη. Πριν από τέσσερις ημέρες η πλειονότητα των καταστημάτων και των οικονομικών δραστηριοτήτων έκλεισαν. Γράφουμε από το μάτι του κυκλώνα. Ζούμε σε δύσκολες στιγμές. Αλλά επίσης οργανωνόμαστε έτσι ώστε να μην παραδοθούμε και να προετοιμάσουμε την επόμενη επίθεσή μας. Ο COVID-19 ΚΑΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ Σε λίγες μέρες προγραμματισμένες διαδηλώσεις και συνελεύσεις ανεστάλησαν, συναντήσεις άρχισαν να γίνονται μόνο στο διαδίκτυο και αυτή τη στιγμή περιοριζόμαστε στα σπίτια μας. Αυτός ο ιός έχει ένα συγκεκριμένο χαρακτηριστικό σε σύγκριση με άλλους κινδύνους που συνειδητά, ατομικά ή συλλογικά, έχουμε αναλάβει στην πολιτική μας δραστηριότητα. Αυτός ο ιός μπορεί να μετατρέψει τους πάντες σε κίνδυνο για τους άλλους και για την κοινωνία γενικότερα. Όπως λένε πολλοί αυτές τις μέρες, ο κύριος κίνδυνος του Covid-19 είναι ότι μπορεί να οδηγήσει στην κατάρρευση του εθνικού συστήματος υγείας. Αυτό μπορεί να συμβεί κυρίως για δύο λόγους: ο ιός εξαπλώνεται πολύ γρήγορα και επίσης οι ασυμπτωματικοί ασθενείς είναι μεταδοτικοί· ένα ποσοστό των περιστατικών χρειάζεται να αντιμετωπιστεί στην εντατική θεραπεία. Τα συστήματα υγείας δεν είναι τα ίδια σε ολόκληρο τον κόσμο ή ακόμη σε διαφορετικές χώρες της Ευρώπης. Ούτε η σχέση μεταξύ κλινών σε εντατική φροντίδα και πληθυσμού είναι η ίδια. Τα πιο πρόσφατα στοιχεία που βρήκαμε λένε ότι η Γαλλία έχει 12 κρεβάτια ανά 100 χιλιάδες κατοίκους, η Ιταλία έχει 11 και το Ηνωμένο Βασίλειο έχει 7. Μόνο η Γερμανία είναι μία μερική εξαίρεση με 30 κρεβάτια. Αλλά η Ελλάδα έχει 5. Η Λομβαρδία είναι μια από τις πλουσιότερες περιοχές της Ευρώπης και έχει ένα από τα καλύτερα συστήματα υγειονομικής περίθαλψης. Ωστόσο, ήταν και ο πρώτος τόπος εμφάνισης της λοίμωξης. Παρά την αύξηση των κλινών στα πλαίσια της εντατικής θεραπείας, οι γιατροί και οι νοσηλευτές αυτές τις μέρες αναγκάζονται να εφαρμόσουν τα αποκαλούμενα κριτήρια «ιατρικής καταστροφής». Αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούν όλοι να περιθάλπονται και η επιλογή γίνεται με βάση κριτήρια που βασίζονται στην πιθανότητα επιβίωσης. Τι θα μπορούσε να συμβεί σε χώρες χωρίς δημόσιο σύστημα υγειονομικής περίθαλψης; Τι θα μπορούσε να συμβεί στην Αφρική όπου η αποικιοκρατική λεηλασία έχει αφήσει πίσω της φτωχοποιημένες κοινωνίες; Και στη Νότια Αμερική; Τι θα μπορούσε να συμβεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η πρόσβαση στην υγειονομική περίθαλψη εξαρτάται από τα χρήματα που έχετε στην τσέπη σας; Κανείς δεν ξέρει, αλλά έχουμε αναμετρηθεί με όλες αυτές τις ερωτήσεις τις τελευταίες μέρες. Μέχρι τώρα, η αποφυγή φυσιολογικών ατομικών και πολιτικών συμπεριφορών μας φαινόταν περισσότερο θέμα κοινωνικής συνείδησης, και λιγότερο θέμα κοινωνικού ελέγχου ή έκτακτης κατάστασης που επιβλήθηκε από πάνω. ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ; Σαφώς δεν περάσαμε στο βασίλειο της "Αγίας Επιστήμης" μέσα σε λίγες μέρες, όπου η πολιτική ξαφνικά δεν έχει σημασία. Η επιδημία δεν είναι η ίδια για όλους. Δεν είναι το ίδιο για τους φυλακισμένους, οι οποίοι ξεκίνησαν μια τεράστια εξέγερση - σύμφωνα με τους αριθμούς που έδωσε ο Υπουργός Δικαιοσύνης, εμπλέκονταν περίπου 6 χιλιάδες άνθρωποι (10% από αυτούς φυλακισμένους) και 30 φυλακές σε 3 ημέρες. Δεκάδες αστυνομικοί τραυματίστηκαν, έχουν προκληθεί περίπου 500 εκατομμύρια ζημιές, έχουν αποδράσει δεκάδες κρατούμενοι (αν και μόνο 6 είναι ακόμα ελεύθεροι) και 13 από αυτούς (κυρίως Αφρικανοί) έχουν πεθάνει. Η εξουσία λέει ότι όλοι πέθαναν εξαιτίας υπερβολικής δόσης ναρκωτικών - τα ναρκωτικά είχαν κλαπεί από τα ιατρεία των φυλακών. Θα δούμε. Οι φυλακές και τα κέντρα κράτησης των μεταναστών δεν είναι ασφαλή μέρη, ιδίως κατά τη διάρκεια μιας επιδημίας. Αλλά ούτε τα σπίτια είναι ασφαλή μέρη για πολλές γυναίκες. Η επιδημία στην Κίνα είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση της ενδοοικογενειακής βίας και σε ολόκληρο τον κόσμο τα σπίτια και η οικογενειακή σχέση είναι οι κύριοι χώροι στους οποίους γίνονται γυναικοκτονίες και κακοποιήσεις. Για το λόγο αυτό, το φεμινιστικό κίνημα συζητά πώς να οργανώσει την αυτοάμυνα των γυναικών που κατά τη διάρκεια της καραντίνας εκτίθενται σε πολύ μεγαλύτερο κίνδυνο οικιακής βίας. Φυσικά, ένα άλλο μεγάλο πρόβλημα είναι αυτό των άστεγων ανθρώπων, οι οποίοι είναι περίπου 40 ή 50 χιλιάδες στην Ιταλία, που δεν έχουν τόπο διαμονής και ούτε μπορούν να βρουν καταφύγιο. Αντιμετωπίζουν επίσης τεράστια προβλήματα εξαιτίας του κλεισίματος πολλών κοινωνικών δομών και υπηρεσιών φροντίδας. Ενώ τα κοινωνικά δίκτυα, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και οι πολιτικοί προσκαλούσαν τον πληθυσμό να παραμείνει στο σπίτι με hashtags, δηλώσεις και διατάγματα, η ένωση επιχειρηματιών και βιομηχάνων πίεζαν τους εργαζομένους να συνεχίσουν να εργάζονται. Αυτό ήταν που ζητούσε η Confidustria (Γενική Συνομοσπονδία Ιταλικής Βιομηχανίας) μέχρι την ημέρα που τέθηκε σε ισχύ το τελευταίο διάταγμα του Πρωθυπουργού και είναι αυτό που εξακολουθεί να συμβαίνει σε πολλούς χώρους εργασίας. Εδώ η παραδοσιακή εργατική τάξη των εργοστασίων και η νέα εργατική τάξη που ασχολείται με την εφοδιαστική αλυσίδα αμέσως ξεσηκώθηκαν με αυθόρμητες απεργίες που σταμάτησαν την παραγωγή και τη διανομή των αγαθών. «Γιατί πρέπει να μένουν όλοι στο σπίτι, ενώ εμείς πρέπει να δουλεύουμε;» «Τι εγγυήσεις έχουμε ενάντια στην εξάπλωση;», «Τι μέσα για την αποφυγή της μόλυνσης και την εφαρμογή των ιατρικών οδηγιών θα μας παρέχετε;», αυτά είναι κάποια από τα βασικά ερωτήματα οι εργαζόμενοι απαιτούν αυτές τις ώρες από τους ιδιοκτήτες και την κυβέρνηση. Μέχρι τώρα, φαίνεται ότι η επιδημία και η εξαίρεση στην οποία ζούμε απέχουν πολύ από την απομάκρυνση της πολιτικής από την κοινωνική ζωή. Δεν είναι η βασιλεία της επιστήμης ή των αστυνομικών. Είναι, επίσης, ο χώρος στον οποίο μια πολύ ριζοσπαστική πρόταση μπορεί να γίνει μέρος της κοινής λογικής. Δεν είναι δυνατόν να γνωρίζουμε ποιο θα είναι το επόμενο βήμα και πώς η κατάσταση έκτακτης ανάγκης θα μεταμορφώσει τα πρότυπα της κοινωνικής και πολιτικής τάξης. Αλλά είμαστε σίγουροι ότι αυτή η αλλαγή θα γίνει και ότι υπάρχει ένας μεγάλος χώρος για την πολιτική, ακόμα και σε συνθήκες στις οποίες δεν είναι ακόμα δυνατό να βγούμε στους δρόμους, να συγκεντρωθούμε και να διαμαρτυρηθούμε. ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ Ως επισφαλείς, αυτόνομοι και “μπλοκάκηδες” εργαζόμενοι, φοιτητές, άνεργοι, μετανάστες και όλη η κοινωνική σύνθεση που δεν μπορούμε να επωφεληθούμε από τα παραδοσιακά δίκτυα κοινωνικής προστασίας, έχουμε μόνο μια ξεκάθαρη αξίωση: το ελάχιστο εγγυημένο εισόδημα "καραντίνας". Διοργανώνουμε μια εκστρατεία για την ενίσχυση αυτού του αιτήματος σε εθνικό επίπεδο. Ενώ δεν εργαζόμαστε ή δεν μας πληρώνουν, πρέπει να πληρώσουμε για ενοίκια, λογαριασμούς, δάνεια και αγαθά. Πιστεύουμε ότι αυτό το αίτημα πρέπει να ενώσει τα διαφορετικά στοιχεία της κατακερματισμένης αγοράς εργασίας και της ταξικής σύνθεσης και πρέπει να είναι το πρώτο βήμα για τη θέσπιση ενός καθολικού κοινωνικού μέτρου που πρέπει να διατηρηθεί και μετά το τέλος της επιδημίας. Πιστεύουμε ότι πρέπει να διεκδικήσουμε σε ευρωπαϊκό επίπεδο να πληρώσει το 1% για αυτά και γενικά να αναλάβει το κόστος της επιδημίας. Ας φορολογήσουμε τους γίγαντες του διαδικτύου, τους (υπερ)πλούσιους, τα αφεντικά και να τους κάνουμε να πληρώσουν. Χρειαζόμαστε φόρους για τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές και τα μεγάλα εισοδήματα. Προβάλλουμε επίσης: άμεση επίταξη όλων των ιδιωτικών κλινικών και νοσοκομείων · δωρεάν διανομή βασικών εμπορευμάτων · αναστολή στις πληρωμές λογαριασμών, ενοικίου και δανείων. Οι φτωχοί και αδύναμοι άνθρωποι δεν πρέπει να πληρώσουν για την επιδημία. Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε την κατάσταση έκτακτης ανάγκης για να θυμηθούμε ποιος έφερε το σύστημα υγειονομικής περίθαλψης σε αυτό το σημείο με περικοπές και απολύσεις. Πρέπει να αγωνιστούμε για ένα καλύτερο μέλλον θέτοντας τα θεμέλια για νέες και ισχυρότερες μορφές και δίκτυα πολιτικής οργάνωσης ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτής της καραντίνας. Τουλάχιστον σε ευρωπαϊκό επίπεδο και εναντίον των ευρωπαϊκών χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων που κατά τη διάρκεια αυτών των ετών έχουν υποβαθμίσει τις κοινωνίες μας με νεοφιλελευθερισμό και λιτότητα. Μετάφραση: Αντώνης Φάρας, για κ-λαβ Κείμενο στα αγγλικά ...
MOVIMENTO

Ciao Benedetto

di DINAMOpress
Stanotte se ne è andato Benedetto Vecchi. Ha lottato come pochi in questi anni di malattia, senza mai arrendersi, senza mai smettere di scrivere, di farci ...